ตอนนี้ก็หลายวันแล้วนะที่ฉันโทรไปหาเธอ เสียงเรียกสายก็ยังเป็นเสียงเดิม ตื้ด ตื้ด ตื้ด ซ้ำไป มือของฉันก็มิวายกดสายเรียกเรียกสายถึงเธอเช้าจดค่ำ   มันแปลกมากเลยที่รู้ทั้งรู้ว่าเธอคนนั้นไม่รับสาย ก็ฉันก็ยังเธอหาเธอ ถ้าเป็นคนอื่นก็คงตัดไจไปเสียแล้ว ที่มันแปลกก็คือ “ทำไมฉันถึงไม่เลิกโทรไปหาเธอเสียที”   

  เธอจ๋าเ เธอคงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันคิดอะไรอยู่ ฉันทำอะไรอยู่ เธอคงไม่อยากรู้ เธอคงไม่คิดสนใจแม้เพียงนิด ดีแล้วแหละ เธอจ๋าเธอเป็นคนดี อย่าจมปลักกับฉันเลย ให้ฉันเพ้อรำพันถึงเธอเพียงฝ่ายเดียวจะดีกว่า

  รุ่งเช้าของทุกเช้าจะเป็นเหมือนกันทุกคนคือ ทุกคนมีรอยยิ้ม แม้แต่ฉันก็มีรอยยิ้ม แต่เมื่อฉันได้เจอเธอ ฉันเห็นเธอเดินเข้าคณะมา สายตาและจิตใจเหมือนโดนหนามตำเสียทุกที    ฉันมองเธอด้วยสายตาที่แสนจะครวญหา ด้วยสายตาที่แสนจะคะนึงคิด แต่ไม่เป็นไร ชินแล้ว ฉันเป็นอย่างนี้มาสองปี ฉันก็รู้สึกเสียใจไปทุกครั้งอยู่แล้ว

  ปากของฉันมันช่างหมาจริงๆ บางทีการคิดอะไรที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว ก็เหมือนกับการจับมีดแทงตัวเองยังงัยยังงั้น ไม่รู้สิสำหรับเธอบางทีอารมณ์ฉุนเฉียวมันก็มีเช่นกัน ไอรักมันก็รัก ถึงคราโมโหก็โมโห ก็เลยต้องทำให้เธอโกรธ

 ทุกวันนี้การที่เธอไม่รับสายเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว ฉันสัญญากับตัวเองว่า ฉันจะไม่ร้องขอให้ช่วยดังเช่นที่ผ่านมา เพราะอนึ่งแล้วนั้นไซร้ ฉันสร้างปัญหามาด้วยตัวเอง แล้วฉะไหนฉันถึงไม่แก้ปัญหาด้วยตนเอง ทุกวันนี้ฉันยอมเสียน้ำตาให้เปื้อนหมอนดีกว่าให้เธอฟังใครคนนึงวอนขอให้ช่วยรับสายฉันหน่อย ไม่เอาอ่ะ สัจะของฉันยังก้องดังกว่าคำว่าง้อ 

แต่ก็พูดงั้นแหละ จริงแล้วก็อยากให้คนอื่นช่วยนะ ถ้าไม่ติดอุดมการณ์บ้าบอเช่น ก็คิดดูสิ  “คนมันรักแล้ว โงหัวไม่ขึ้น มันง่ายนักหรอที่จะตัดใจ ยิ่งฉันด้วย รักใครรักจริงเสียด้วยสิ รักมันอยู่นั่นแหละ รักไม่สนใจใครจะเดือดร้อน กูรักของกูโว้ย   แม้เธอไม่สนใจ ก็ยังหน้าด้านรักเธออยู่นั่น   รักไร้เหตุผล เธอก็บอกอยู่ปาวๆว่าเธอมีคนใหม่แล้ว แต่เสียใจด้วยเถิดครับ ฉันคนนี้ไม่สนใจหรอก  ฉันคนนี้มีหัวใจของฉันเอง ฉันรักของฉันเอง เธอจะรักใครสักกี่พันกี่หมื่นล้านคน แต่ฉะไหนฉันก็ยังปักใจรักเธอเป็นหนึ่ง...เหมือนเคย